رله‌های حفاظتی در سیستم‌های فشار ضعیف (LV) و فشار متوسط (MV) از مهم‌ترین اجزای سیستم‌های ایمنی برق محسوب می‌شوند که وظیفه اصلی آن‌ها تشخیص خطا و صدور فرمان قطع مدار برای جلوگیری از آسیب به تجهیزات و افزایش ایمنی شبکه است. تفاوت اصلی رله‌های حفاظتی در این دو سطح ولتاژ، در ساختار، حساسیت، محل نصب و نوع حفاظت آن‌هاست. در سیستم‌های فشار ضعیف (ولتاژ تا ۱۰۰۰ ولت)، رله‌های حفاظتی معمولاً داخل کلیدهای قدرت مانند MCCB یا ACB تعبیه شده‌اند و وظایف آن‌ها شامل حفاظت در برابر اضافه‌جریان، اتصال کوتاه، اضافه بار، جریان نشتی (Earth Leakage) و گاهی تأخیر در زمان راه‌اندازی است. این رله‌ها ممکن است ساده (الکترومغناطیسی)، نیمه‌هوشمند (الکترونیکی با قابلیت تنظیم)، یا دیجیتال با صفحه نمایش و خروجی خطا باشند. در بسیاری از ساختمان‌ها، تابلوهای برق، یا موتورخانه‌ها، این نوع رله‌ها استفاده می‌شوند. در سیستم‌های فشار متوسط (ولتاژ بین ۱ تا ۳۶ کیلوولت)، رله‌های حفاظتی بسیار پیشرفته‌تر بوده و درون تابلوهای حفاظت یا کنار کلید قدرت (VCB یا SF6) نصب می‌شوند. این رله‌ها معمولاً از نوع عددی (Numerical) هستند که با ورودی از CT و PT کار می‌کنند و قابلیت تشخیص انواع خطاها مانند اضافه جریان، خطای زمین، خطای دیفرانسیل، افت یا افزایش ولتاژ، فرکانس غیرمجاز، عدم تعادل فاز و جریان معکوس را دارند. این رله‌ها قابل برنامه‌ریزی‌اند، دارای پورت‌های ارتباطی مانند Modbus و IEC 61850 هستند و می‌توانند به سیستم‌های مانیتورینگ یا اتوماسیون (SCADA) متصل شوند. در مجموع، رله‌های حفاظتی در هر دو سطح، ضامن ایمنی شبکه برق هستند؛ با این تفاوت که در فشار متوسط، دقت، قابلیت‌ها و پیچیدگی بسیار بالاتری دارند.